Een van de artiesten die ik sinds de jaren 90 volg is Alanis Morrisette.  Hoewel haar hoogtijdagen allang zijn geweest, blijft haar stem mij altijd boeien in combinatie met de mooie lyrics die soms een spiritueel of maatschappijkritisch tintje hebben. Enkele jaren geleden heeft zij het album Flavors of Entanglement uitgebracht dat ondanks de hoge kwaliteit niet veel aandacht kreeg onder het grote publiek.

Een nieuwe Jagged Little Pill  zal er voor haar niet meer inzitten. Het is ondenkbaar dat in deze tijd een album nog meer dan 33 miljoen keer over de toonbank gaat. (Zelfs Adele zal dit niet voor elkaar krijgen.) Toch kan ik niet wachten tot haar nieuwe album uitkomt. Een preview van het nummer Guardian is al beschikbaar. Helaas loopt de preview ten einde zodra het krachtige refrein begint. Grrr.

edit: Amazon afspeellink: http://www.amazon.com/Guardian/dp/B008011WP8/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1336085155&sr=8-1

De afgelopen twee weken had ik eindelijk vakantie maar moest ik vol spanning op mijn tentamencijfers wachten. Indien ik beide vakken had gehaald, zou ik de volgende periode het rustiger aan kunnen doen. Ik zou dan sowieso genoeg punten hebben behaald om door te mogen naar het tweede studiejaar. Achteraf bleken mijn zorgen natuurlijk nergens voor nodig. Ik had beide vakken gehaald. (Weliswaar met de hakken over de sloot, maar gehaald is gehaald!)

Dat moest uiteraard gevierd worden en dit keer niet alleen met een pot B&Js. Een dagje Amersfoort en Amsterdam leverden mij twee nieuwe Nel-Veerkamp-would-be-proud-items op. Een jersey panterprint blazer en een stel paarse creepers. (Ik denk dat ik voorlopig wel genoeg panterprintjes heb gekocht ; ))

Ooit was ik een van de langste meisjes uit mijn klas totdat de pubertijd er een einde aan maakte. Tegenwoordig moet ik het doen met een schamele 165 centimeter. Je zou denken dat de volwassenheid een antwoord heeft klaarliggen: high heels it is, maar ik bleef liever met beide benen op de grond staan. Al ben ik nooit vies geweest van een paar plateaus. Het is dat mijn voeten in het Spice Girl-tijdperk behoorlijk gegroeid waren, anders hadden mijn plateausneakers nog steeds op mijn nachtkastje gestaan.

Langzamerhand lijkt het tij weer gekeerd. Zo debuteerde Prada vorig jaar op de runway broquessneakers die als warme broodjes over de toonbank gingen. Het normale modepubliek moest er weinig van hebben, en de knock-offs bleven zelfs de laatste saleronde nog op hun plankje staan. Rond diezelfde tijd kocht ik een paar Vans met een extra dikke zool voor een spotprijsje. Sindsdien heb ik het gevoel dat ik op hemelse luchtbedden loop. Niet dat ik er erg in heb, want het begint toch te kriebelen om een twee paar schoenen met dikkere zolen aan te schaffen.

Ik heb mijn zinnen gezet op een paar Creepers. Nu rest alleen nog de vraag welk exemplaar het gaat worden. De keuze is namelijk erg groot, en het prijsverschil minimaal. Genoeg tijd om hierover na te denken maar de 80′s zullen aankomende zomer weer tot leven komen.