Ik kan mij nog goed herinneren dat wij in 1999 voor het eerst in aanraking kwamen met de producten van Apple. Op dat moment werd de grauwe desktop computerwereld een stuk kleurrijker met de komst van de iMac. De rechthoekige computerkasten maakten plaats voor speelse vormen en kleuren. Maar vooral het compacte formaat van deze all in one computer wist onze aandacht vast te houden. Ondanks het hoge prijskaartje duurde het niet lang voordat er een groen/blauw exemplaar een centrale plaats in onze woonkamer kreeg.
Ik kocht in 2007 zelf een Macbook nadat de iMac nog vele jaren later probleemloos werkte en langer meeging dan zijn Windows-based opvolgers. Doordat ik weer zeer tevreden was met mijn Macbook, en de service van Apple kocht ik rond midden 2010 de jongste telg van de MacBook serie. Toch voelde deze laptop vanaf het begin een stuk minder robuust aan ondanks de vele vernieuwingen in het ontwerp.
Als klap op de vuurpijl had ik al gauw problemen met het toetsenbord. De toetsen voelde op verschillende plaatsen ‘anders’ aan, en de F toets wist bij normaal gebruik vaak een halve lancering te maken. Terwijl de rechterzijde naar boven schoot bij de aanraking van de toets, bleef de linkerzijde netjes in zijn normale positie zitten.
Aangezien ik afhankelijk ben van mijn laptop bij het uitvoeren van veel werkzaamheden hoopte ik dat Apple mijn laptop gauw zou repareren. Vroeger werd dit vaak gedaan binnen 2 weken. Meestal duurde het zelfs niet langer dan 1 week.
Maar nu zou het al gauw drie weken kunnen duren. Ook het navragen bij verschillende resellers leverde hetzelfde antwoord op. Ook ter plaatse zou men niet zomaar meer reparaties uitvoeren, al was het probleem nog zo makkelijk om op te lossen. De manier waarop je als klant werd behandeld liet ook veel te wensen over. Na deze gebeurtenissen kon ik zelf duidelijk constateren dat door het groeiende succes de service van Apple (steeds) minder was geworden.
Uiteindelijk besloot ik hem alsnog bij de Mediamarkt zelf in te leveren voor een reparatie. Ondanks de slechte formulering van de Mediamarkt medewerker ging ik er van uit dat het weer op een goede manier zou aflopen…. Tot dat ik vannacht inlogde op het servicepunt op de Mediamarkt website. Tot mijn grote verbazing zou de reparatie niet onder de garantie vallen, terwijl ik altijd netjes met mijn laptop ben omgegaan. Meer dan honderd euro zou deze reparatie moeten kosten. Dit terwijl ik nergens de reden hiervan kan achterhalen, omdat ik pas na het kiezen van een keuzemogelijkheid: betalen of de bijlagen kan aanklikken. (Zover ik dit zelf binnen deze beveiligde webomgeving kan zien.)
Uiteraard ben ik niet tevreden in de manier waarop de Mediamarkt dit afhandelt.
Dit verhaal krijgt zeker nog een apenstaartje want als trouwe Apple gebruiker is niet te accepteren.
Een generatiekloof duikt vaak pas op als er een meningsverschil is tussen twee mensen die beiden opgegroeid zijn in verschillende tijden. Vaak een confrontatie tussen een ouder en een kind. Het kind wordt in de pubertijd vaak gezien als de persoon die rebels en opstandig is omdat men zich niet houdt aan gemaakte afspraken.
In sommige gevallen spelen er gebeurtenissen uit het verleden een rol waardoor de verstandsverhouding tussen 2 mensen permanent iets weg heeft van een schaakspel. Steeds is iemand anders aan zet. Maar wat je ook doet, het is nooit goed in de ogen van de ander. Niet omdat men je niet mag, maar omdat men zelf niet in staat is het verleden achter zich te laten. Waardoor men altijd zal proberen om een zekere invloed te hebben op jouw leven, in de hoop dat jij je zal aanpassen aan hun ‘droombeeld’. Een droombeeld dat niet de realiteit kan zijn, en waar niemand echt gelukkig van kan worden.
Wanneer je weet dat men hierdoor extra gevoelig kan reageren op veranderingen, blijf je uit liefde voor je familie hier zoveel mogelijk rekening mee houden, maar er zijn grenzen. Eens in de zoveel maanden stuit je op een moment dat men jouw grens op het gebied van acceptatie is gepasseerd. Op zo’n moment zou ik mij er niets van aan mogen trekken. Toch weet men weer mijn gevoelige snaar te raken.
Van oudere mensen mag je vaak een gegeven paard niet in de bek kijken. Maar de toekomst heeft geleerd dat jongeren in staat zijn om dit soort situaties te veranderen in situaties waarbij eerlijkheid het meest op prijs wordt gesteld.
Tenzij je deel uitmaakt van mijn familie. Dan blijf je als braafste meisje van de klas nog asociaal als je voor jezelf opkomt. Want jij zal in de ogen van de oudste generatie nooit volwassen en wijs genoeg zijn om zelf keuzes te kunnen maken. Ook niet wanneer je in de ogen van ‘normale mensen’ hebt bewezen prima voor jezelf te kunnen zorgen.
Je kan verhuizen naar de andere kant van de wereld, een andere naam aannemen. Maar zolang zij nog in leven zijn zal het altijd een deeltje blijven van mijn bestaan. Maar voor iedere dag die nadert komt vrijheid een stapje dichterbij…
Op 19 juli stapte ik op het vliegtuig naar Barcelona om het warme Nederland te verruilen voor het nog warmere Barcelona. Op dat moment had ik het idee dat het in Nederland nog best wel warm kon blijven voor een langere periode. Maar toen ik eenmaal weer voet aan land zette bleek 25 graden Celsius al een uiterst mooi gebaar te zijn van de weergoden. De dagen die daarop volgden werden nog kouder, en regenbuien werden afgewisseld door momenten van zonnestralen.
Gek eigenlijk hoe ik binnen 2 jaar van warme temperaturen ben gaan houden terwijl het vroeger van mij niet gauw genoeg winter kon worden. Het is zelfs nu zo erg dat mijn winterse gezondheidskwaaltjes al stiekem om de hoek komen kijken, en ik droom van zomerse bestemmingen. Misschien moet ik de geplande trip van eind dit jaar toch laten afspelen in een warm land ; )
